Eerlijk ? Straatfotografie is voor mij één van de leukste vormen van fotografie. Je loopt rond, camera in de hand, en de stad doet de rest. Geen studio, geen lampen, geen modellen die poseren. Gewoon het leven zoals het komt. Soms rommelig, soms rauw, soms onverwacht mooi. En ja, soms ga je met lege handen naar huis. Dat hoort erbij. Maar als het lukt… dan voel je echt die vibe van een stad.
Als je inspiratie zoekt, of gewoon wilt zien hoe anderen het aanpakken, kijk dan eens rond op https://photos-ville-paris.com. Dat soort beelden laat goed zien hoe een stad ademt, zonder filter of opsmuk. En dat is precies waar straatfotografie om draait, vind ik.
Loop langzaam, kijk veel
Dit klinkt misschien te simpel, maar het werkt. Loop trager dan normaal. Echt. Zodra ik stop met haasten, zie ik ineens dingen : een man die zijn krant vouwt bij een bushalte, twee vrienden die lachen om iets wat alleen zij snappen, een reflectie in een etalageraam. De stad zit vol mini-verhalen, maar je moet ze wel willen zien. Neem de tijd. Niemand jaagt je op.
Gebruik wat er al is : licht, schaduw, chaos
Perso, ik probeer bijna nooit extra licht te gebruiken. Straatverlichting, zonlicht dat tussen gebouwen valt, schaduwen op een muur… dat is goud. Vooral vroeg in de ochtend of net voor zonsondergang. Dan krijg je dat zachte licht dat alles net wat spannender maakt. En ja, soms is het chaotisch. Fietsen, mensen, borden, afval zelfs. Laat het erin. Die rommel is de stad.
Mensen hoeven niet altijd herkenbaar
Veel beginners denken dat straatfotografie draait om gezichten. Maar dat hoeft echt niet. Een hand die een koffiebeker vasthoudt. Iemand van achteren, met een jas die wappert in de wind. Schaduwen van mensen op een muur. Soms vertelt dat veel meer dan een portret recht in de lens. En het voelt ook minder ongemakkelijk, voor jou én voor hen.
Wees niet bang om dichtbij te komen (maar voel het aan)
Dit vond ik zelf lastig in het begin. Hoe dichtbij is te dichtbij ? Mijn regel : als het ongemakkelijk voelt, stap ik een meter terug. Maar te ver weg fotograferen maakt beelden vaak afstandelijk. Dus ja, durf dichterbij te komen. Loop een rondje, wacht even, doe alsof je je instellingen checkt. Meestal merkt niemand iets. En soms wel. Dan glimlach je. Klaar.
Techniek is minder belangrijk dan je denkt
Serieus, je hebt geen dure camera nodig. Ik heb sterke straatfoto’s gezien die met een simpele compactcamera of zelfs een telefoon zijn gemaakt. Het gaat om timing, gevoel, en een beetje lef. Zet je camera desnoods op automatische stand en focus op wat er gebeurt. Die ene seconde kan alles maken of breken.
Maak veel foto’s, verwijder er nog meer
Straatfotografie is een numbers game. Je maakt er honderd, en misschien zijn er drie echt goed. Dat is normaal. Laat je niet ontmoedigen. Ik heb dagen gehad dat ik niks de moeite waard vond. En een week later zie je ineens iets terug en denk je : hé, deze is eigenlijk best sterk. Geef jezelf die ruimte.
Laat je stad zien zoals jij ‘m voelt
Uiteindelijk is dit misschien wel het belangrijkste. Er is geen perfecte manier om een stad vast te leggen. Jouw blik, jouw tempo, jouw humeur die dag… alles zit in die foto’s. En dat maakt het persoonlijk. Dus vertrouw daarop. Ga naar buiten, maak een wandeling, en kijk wat de stad je geeft. Wie weet verrast ze je.